خیلی روزه...

روزهای زیادیه که همه زندگیمو بخشیدم و دارم روزای جدیدی رو تجربه میکنم؛ درسته هیچی کاملا فراموش نمیشه و سختیای زندگی هنوز هست و همه چیز چه شاد و عالی چه غیر داره میگذره و جلو میره؛ اما با تمام مسائل زندگی که الان نوع خاصی شده، خوشحالم و سبک...

دلم برای همه تنگ شده برای همه دنیا... چه خوبا چه اونایی که در حقم نا مردی کردن... همه رو بخشیدم و دلم برای همه تنگه اما یه فضا باز کردم تو وجودم، یه پوشه دکمه دار، همه ی اینا رو خاطره کردم با دسته بندی جور گذاشتم سر جاشون و دکمه هاشو بستم. فعلا یه راهی جلو پامه که تهش یکی داره صدام میزنه، یه راهی که پا تو مسیرش گذاشتم و دلم و سپرده ام به جاده...تابلو های بین راهم برام کاملا واضح و مشخصن کاملااااا اما ته جاده نمیدونم اونی که منتظرمه...

فکر کردم جای این سه نقطه های اجباریه جلو "منتظرمه" چی بنویسم اما دیدم ننوشتنش مفهوم تره! این سه نقطه فدرت بیان و تفهیم موضوعش از من و هزار نفر و هزار جمله بهتره.

فقط خدا میدونه...

خدارو شکر با اینکه الان وضعیت خیلی سخت شده و مسائل روز به روز جدی تر و زندگی وسیع تر، من خیلی آرومم؛ حس اون ماهی ها و نهنگایی رو دارم که با موجای آب بازی میکنن و فرار نمیکنن برن عمق بیشتر که موج رو حس نکنن، بلکه باهاش عشق میکنن، بازی میکنن،عشق بازی میکنن...

خدایا، خدای بزرگ و ارحم الراحمینم، مهربان ترین مهربانان عالم(عالم که چه عرض کنم؛هرچه که هست و نیست) خیلی دوستتون دارم و میدونم و مطمئنم که دوست داشتن من نسبت به شما در برابر عشق و علاقه و دوست داشتن شما هیچه... بی نهایت دوستتون دارم و آگاهم که بی نهایت من تو بی نهایت شما یه عدد ناچیزه اما برای شما قابل چشم پوشی نیست بر خلاف ما به ظاهر انسان ها (آدما خوش ریتم تره اما دوست دارم لغاتی که دلم بهم میگه رو بنویسم)

عاشق همه دنیا؛ باران همیشه تنها

یا علی